Lieve Anouk,
het geluid dat door de bergen heen galmde en jij in de groep als laatste aansloot, de sidderende hitte, de rollende steen, een aanmoediging van jou, een scherpe kijk en intuïtie, en daar was weer de hulp. Een schreeuw in de bergen, iedereen werd gezien en gehoord. De enorme hoogte en schoonheid, een duwtje in de rug en ontlading van tranen. Een omarming en warme woorden van geruststelling. De verbinding voor ieder mens, dier en de natuur, is de spiegel die je zo in je draagt. Zo zichtbaar jouw innerlijke natuur. Lieve Anouk, dank je wel voor deze mooie reis. Ik had het niet willen missen. Deze reiziger heeft heel wat angsten overwonnen, en ze heet Margot. xxxx